d Muetproob

Die Gschicht isch fasch frei erfunde und Ähnlichkeite mid vorhandene Näme si rein zuefällig. Vili verwändeti Wörter us em Gäuerwörterbuech „as nüüt eso“ si hütt nümme gebrüüchlich.

DSCN2549Me setti meine, d Ministrante sige di frömmschte und aständigschte Buebe wos gid. I weis nid wies hütigtags isch, aber zu miner Jugendzyt, sälbmol agänds sächzger Johre, si d Altardiener – wie mene ou no gseit hed – e Rasselbandi gse, ehnder im Tüüfel ab em Chaare gheit, als im Herrgott sim Gärtli gedeiht.

Agänds dritts Schueljohr hed me däizyt chöne Ministrant wärde. Zäme mid vier andere vo miner Klass hani mi au agmäldet. Nochem Schuelafang im Früehlig heimer amene Samstig am eis müese aträtte zur Ministranteproob. Vor der Chile, under de Cheschtenebäum, hei sich die Buebe bezyte troffe und allerlei Schabernack tribe, zäme grumpussed und glärmed. D Neuling si vo den andere gmuschtered worde.  „Soso, dir weit also Ministrante wärde“ hed der Grob Mägu hochnääsig gseit. Er isch der ältischt gse vo dere Tschuppele und hed sich als Hauptseebis ufgspilt. „Dass dirs nume wüssed: es isch brüüchlig, das jede Nöi mues e Muetproob mache. Wär si bestohd, isch ufgnoh. Wär nid, cha wider hei siner Mueter a Scheubezipfel go hange“ hed er wyter pralaaged vom Chilemüürli obenabe. „Und das blybt under öis, verstande“. S Chilewäägli zdoruuf isch jetz nämli gsatzlig der Vikar Rahner cho z loufe i siner schwarze Soutane. Dä übergwichtig Pfarrherr isch zmeischt ganz e Gäbige gse, hed aber handcherum au chöne Ohrfyge verteile, öppe wenn d Chind gschwätzt hei i der Chile.

Aber zrugg zu der Ministranteproob: der Vikar hed alli begrüesst und die Nöie willkomme gheisse. Derno hed er für alli Mässe und Aläss i der nöchschte Wuche d Ministrante bestimmt. Nach dere Ämtliverteilig hei die ältere chöne go. Mir föif Novize hei no müese blybe. Der Vikar hed nis allerlei Wysige gee und zletschtamänd uftreit, bis zu der nöchschte Proob die erschte sächs latinische Värs vom Stufegebätt uswändig z lehre, agfange bi „ad Deum qui laetificat juventutem meam….“. Bis mer alli Gebättli chöne hei, si mer Nöie a der Maiandacht ygsetzt worde. I der erschte Wuche isch der Kurt draachoo.

Dä isch am Meendig druuf zur Andacht aträtte und bäumig stolz gse, s erschste Mool dörfe e Ministrantechutte zträäge. Alles isch guet gange. Er isch uf der richtige Syte vom Pfaarer adächtig abchnöiled und hed au süsch alles rächt gmacht. Amänd hed au alles gyged midem Wiehwasser gee. Brav hed der Kurt im Pfaarer der durchtränkt Pänsel häregha und isch em mid em Chessel hindenoche däppeled. Dä hed der Pämsel gschwunge und die Gläubige midem heilige Wasser besprüzt. Die beede si scho uf em Wääg zrugg id Sakristei gse, wo der Kurt uf der Stääge ungereinisch uf si Rock stoht, stürchled und chopfsvoraa d Chorstäägen uf porzled. Derby si der Wiewasserchessel und Pämsel i hööchem Boge dervoogfloge, der Pämsel voll im Pfarrer a Glatzkopf. Idäm isch der Chessel mid luutem Getööse über d Stääge abe tschädered und s Wiehwasser usgleert. Oheie! Der Kurt isch zwar ohni Blesse weidli wider ufgstande und hed der Chessel, der Pämsel und ou im Pfarrer sini Brille zämeramisiert. Dä isch aber scho mid feisterer Myne i der Sakristei verschunde. Die Gläubige wo grad am Usegoh gsi si, hei ganz verchlüpft umgegluegt. Die Alte hei derzu nes ärnschsts Gsicht gmacht, d Chind aber hei das Unfgfell luschtig gfunde und pfupft und glached im Verschmeuckte. Dä tragisch Kurt hed eim bigost chöne duure. Er isch nämli de a der nöchschte Ministranteproob nümm uftaucht. Und der Franz au nid. Die cheibe latinische Gebättli heinem nid welle i Chopf ine. Däwä si mer nur no z dritt gsi: der Kari, der Geri und ig. Derby hei mir drüü Novize d Muetproob no gar nid bestande. Die isch öis aber de uftreit worde, ehnder als nis lieb gse isch.

Als erschst isch der Kari draachoo. Vor der nöchschte Proob hed der Mägu alli ufe Fridhof kummidiert. Dürt isch grad e Gruft usghobe gsi für ne Grebt nöchscht Wuche. Derby si meischtens au Chnöche vo Toote vürechoo, wo dört scho vor mänge Johre ihri letschti Ruei gfunde hei. Vo wäge letschti Ruei: Der Mägu hed mideme Chnebel afo im Ushueb umegufere und plötzlich e Tootechopf vöregrübled. Dä hed er im Kari häregstreckt und gseit: So, du nimmsch dä Schädu und tuesch ne nach der Proob is Bychthüüsli legge. Der Kari isch bleich worde, hed aber däm Befehl nid widersproche. Jedefalls isch de spööter am Nomittag folgendes abgloufe: Ab em vieri isch wie immer Bychtzyt gsi. Die zvorderscht im Bank vo den arme Sünder isch d Geissebüehl Lise gse. Si isch zerscht draachoo. Usgrächnet d Lise, die Chädere midem Chuderbürzi, wo d Buebe immer akeift hed, wenn si bi ihrem Ghütt uf der Allmend verby gloffe si – zuegee die Sürmle hei d Lise ou eisder ghelched, usgföppeled und ihre Stei ufs Dach grüert. Der Vikar isch churz nach de Viere ytroffe und gradwägs im Bychthüüsli verschwunde. Dört hed er si lila Stola über d Schultere gschlingged und nochhär durs Umhängli es Handzeiche gee, das der erst armi Sünder chöni choo. Do stoht d Lise uf, louft mit stramme Schritt zum Bychthüüsli dure, schiebt der Vorhang ufd Syte und goht ine. Wo si im Dunkle vom Bychthüüsli abchnöiled und uf em Sinzel wott d Händ falte, längt si a öppis Arigs ane. Si luegt abe und gseht im Halbdunkle e gförchtige Toteschädel. Vor Chlupf isch d Lise fasch gschmuech worde. Mideme luute Göiss isch si usem Bychtstuel gstürmt. Im glyche Momänt isch der Totechopf vom Bychtstuelsinzel obenabe gheit und hinder der Lise här gchrugeled. Die andere Bychter sie wie banned blybe hocke und hei nid gwahred was abgoht. Und der Vikar im Bychthüüsli grad gar nid. D Lise aber isch chrydebleich us der Chile düüsed. Sie hed miseel gmeint es sig für si Mattheei am Letschte und der Chnochemaa well si hoole. Und me hed spööter im Dorf verzellt, d Lise sig sid do ihrer Läbtig nie me go bychte. Cheut ech vorstelle, was das z rede geh hed! Aber wäär ächt öpper uf die liebe, fromme Ministrante choo als Übeltäter? Nei sicher nid. Ehnder uf eine vo de Tschuttibuebe!

Der nöscht wo d Prüefig hed müese ablegge isch der Geri gsi. Ou är hed a der Maiandacht müese diene. Die hed eisder am halbi achti agfange. Im Geri si Ufgaab isch gsi, für d Andacht scho am halbisibni afo z lüüte und zwar nid mid drüü wie üeblech, sondern mit allne sächs Glogge, so wie bimene Hochamt. I häd das im fromme Geri ömel nie zuetroued, aber am nöchschte Mittwoch heds z Wange am halbisibni miseel afo schälle, bimbele und klänke, schöner nützti nüüt. Und vili im Dorf hei derwäge d Fäischter uftoo und sich gfrogt was do los sig. „Jessis Mareie, isch neumerts gstorbe? Tuets amänd Sturm lüüte? Isch es grosses Uwätter im choo? Nei, das cha jo nid si, bim Sturm lüüte hörts Glüüt zwüsche dure eisder wider uf“, hei si gwärweised.

Der Vikar isch gloub no nie so gleitig vom Pfarrhuus dure Fridhof duruf zur Chile gjasted. Und der Sigrist no nie so tifig vo der Haftled der geech Stutz ab grönnt. Dunde achoo hed er grüüsli müese chyche und bärze wie ne alte Mülibigger, hed fasch es Härzchriesi überchoo. Der Vikar wo als erschte ytroffen isch, hed stellfertig d Gloggen abgstellt. I der Chile und der Sakristei hei die beede aber niemer atroffe – kei Mönscheseel wyt und breit. Der Geri hed sich derwyle im Fridhof hinder de Thuyabäum versteckt. No me Rüngli, rächtzytig zur Maiandacht, isch dä Schlingel do unschuldig wie nes Lämmli derhär choo z loufe und hed nüüt derglyche too. No lang nochetäne, hed sich der Sigrist fascht hindersinned wie ächt die Glogge heige chöne afo lüüte. Ischs ächt e technische Defäkt gsi? Oder isch sich öppe der Frey Bärtu cho üebe, wo am Daag vorhär gstorben isch?

Der letscht wo Prüefig hed müese absolviere bin ig gsi. Me hed gwüsst, dass der Sigrist näbeby no als Störmetzger unterwägs gsi isch. Do dermit hed er si gmiggrig Verdienscht e chly chöne ufbessere. Eigetli hed er vil meh wie ne Metzger usgseh als e Chilesigrist. Er isch e Chlyne und no dicker gse als der Vikar, aber eigetli e guetmüetigi Seel. Öppedie, wenn er kei Zyt gha hed vorhär hei zgoo, hed er si Metzgerlohn, e  Lammkeule, e Ring Würscht oder e Syte Späck churzum id Sakristei mitgnoh und dört i si Chaschte ghänkt. Au der Mässwy hed der Sigrist i sim Chaste ufbewahred und derzue no ne Guttere Brönz. Sisch gloub nid so nes guets Versteck gsi, der Chaschte vom Sigrist für e Mässwy. Mir Ministrante heinis nämli guet uskchönnt i däm Schaft und öppedie es Glesli ygschänkt nach der Andacht. Aber der Sigrist eben ou.

Sigs wies well, d Ufgaab wo mer der Mägu e Wuche spööter gstellt hed isch gse, s nöchscht Mol wenn der Sigrist e Broote oder weisiwas im Chaschte deponieri, dä go z stibitze. I ha nid gwüsst, söll i mi uf dä Streich yloo oder mini Ministrantekarriere ufgeh. Aber a dere isch mer halt scho vil glääge. Und überhaupt: me hed ou kei toti Tier i der Sakristei, hani mis Gwüsse gschweigged. Und so bin i bi der nöchschte Glägeheit id Sakristei düüsseled. Der Sigrist isch grad id Chile go nes paar Cherzen uswächsle. A sim Chaschte isch der Schlüssel gsteckt wie immer. I ha ne ufbschlosse, dä Sack wo drininne ghanged isch abhänkt und der Chaschte wider süüferli zuegmacht. Mis Härz hed poppered wie ne Dängelihammer. Jetz nur wägg vo do, hani dänkt und bi gleitig abghoue, heizue. Zum Glück hed mi niemerts gsee bim Usechoo. Nur uf em Fridhof isch mer es alts Marieheimfroueli ergäge gruuped wo allwä nümm guet gseh hed. Erst deheime im Schöpfli hani der Sack uftoo und drygluegt: en usgnohne Chüngel isch dinne gse!
Du heiligs Verdiene, wie isch am nöchschte Taag der Sigrist im Täber gsi. „Himusackernundesiech, mir hed öpper e Haas gstole“, hed er poleeted. „Weisch du wärs gsi isch. Sägs, süsch chunsch id Höll“. Aber i bi dööd gstande wie me sich ebe Ministrante vorstellt, eine wo keis Wässerli cha trüebe. Ha gseit: „Herr Sigrist, wie chöiter ou anneh, das eine vo de Ministrante so öppis wurd mache“. Der Sigrist hed buugered öppis grüüsligs und no lang noch em Fleischdieb gsuecht. „Dä Fötzuchaib verwütsch i de scho no“, hed er droht. Aber dä Dieb hed er siner Läbtig nie usfindig gmacht. Nach der nöchste Ministranteproob hei aber es paar Ygweihti i der Gruebe oben a der Allmänd es Füür gmacht und amene Spiess e feisse Haas bröötled. Und der Mägu hed mi freudig als Letschte vo de Ministrantenovize i Klub ufgnoh.

Ekeine hed die Ministranteprüefige drufabe je verroote. Usser ig: natürli hani mi Sünd am übernöchschte Samschtig bychted. „Du muesch dä Chüngel zruggbringe“, hed mer der Pfarrer befole. „Tuet mer leid, Herr Pfarrer. Aber dä isch scho lang gässe“ hani reuig gantworted. I ha de Bychtvater i der Feischteri nid gseh durs Holzgitter. Aber i gloube i sim Gsicht es Schmunzle wohrgnoo zha. „De bättisch halt zwänzg Ave Marie. Und mach das niemeh!“ hed er mer is Gwüsse gredt und mer d Absolution gee.

Ein Gedanke zu „d Muetproob

  1. Liebe Markus ha fascht nüme chöne ufhöre läse. Spannend schön verzellt und durch eues
    dialäkt wertvoll. Dir es grosses Komplimänt. Rico

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s