d Muetproob

Die Gschicht isch fasch frei erfunde und Ähnlichkeite mid vorhandene Näme si rein zuefäuig. Vöu verwändeti Wörter us em Gäuerwörterbuech „as nüüt eso“ si hütt nümme gebrüüchlich.

DSCN2549Me setti meine, d Ministrante sige di frömmschte und ordligschte Buebe wos gid. I weis nid wies hütigtags isch, aber zu miner Jugendzyt agänds sächzger Johre, si d Altardiener – so hed mene ou no gseit – e Rasselbandi gse. Die si vöu ehnder im Tüüfel ab em Chaare gheit, als im Herrgott sim Gärtli gedeiht.

Afangs dritts Schueujohr hed me däizyt chöne Ministrant wärde. Zäme mid vier andere vo miner Klass hani mi ou gmäldet. Nochem Schueuafang im Früehlig heimer amene Samschtig am eis müese aträtte zur Minischtranteproob. Under de Cheschtenebäum vor der Chile, hei sich die Buebe bezyte ygfunde und auergattig Schabernack tribe, grumpussed und ghaleegered. D Neuling si vo den andere gmuschtered worde.  „Soso, dir weit aso Minischtrante wärde?“ hed der Mägu hochnääsig gseit. Er isch der äutischt gse vo dere Tschuppele und hed sich als Hauptseebis ufgschpöut. „und dass ders nume grad wüssed: es isch brüüchlig, das jede Nöi mues e Muetproob mache. Wär si bestohd, isch ufgnoh. Wär nid, cha wider hei siner Mueter a Scheubezipfel go hange“ hed er wyter schwadroniert vom Chilemüürli obenabe. „Und das blybt under öis, verschtande“. S Chilewäägli zdoruuf isch jetz nämli i gsatzlige Schritte der Vikar Rahner cho z loufe i siner schwarze Soutane. Dä übergwichtig Pfarrherr isch zmeischt ganz e Gäbige gse. Mängisch hed er de liebe Chind gaar chöne vo sine Täfeli gäh. Aber handcherum hed er dene ungsinned au chöne Ohrfyge verteile, wenn si gschwätzt hei i der Chile.

Enewäg, i der Minischtranteproob hed der Vikar aui begrüesst und die Nöie wöukomme gheisse. Derno hed er für aui Mässe und Aläss i der nöchschte Woche d Ministrante bestimmt. Nach dere Ämtliverteilig hei die äutere chöne go. Mir föif Novize hei no müese blybe. Der Vikar hed nis allerlei Awysige und zletschtamänd no d Ufgab gäh, bis zu der nöchschte Proob die erschte sächs latinische Värs vom Stufegebätt uswändig z lehre, agfange bi „ad Deum qui laetificat juventutem meam….“. Bis mer aui Gebättli chöne hei, si mer Nöie i der Maiandacht ygsetzt worde. I der erschte Wuche isch der Kurt draachoo.

Dä isch am Mändig druuf zur Andacht aträtte und bäumig stouz gse, s erschste Mou dörfe e Minischtrantechutte zträäge. S isch rundwäg guet gange. Er isch uf der richtige Syte vom Pfaarer adächtig abchnöiled und hed au süsch aus rächt gmacht. Amänd heds ou gyged bim Wiehwasser gäh. Brav hed der Kurt im Pfaarer der durchtränkt Pänsu häregha und isch em midem Chessu brav hindenoche däppeled. Dä hed der Pämsu hin und här gschwunge und die Gläubige midem heilige Wasser bsägned. Die beede si scho uf em Wääg zrugg id Sakristei gse, wo der Kurt ungereinisch uf si Rock tramped, gstürchled und chopfsvoraa d Chorstäägen uf porzled. Im glyche Ougeblick isch der Wiewasserchessu zant Pämsu dervoogfloge – der Chessu mid luutem Getööse d Stäägen ab, der Pämsu im hööche Boge vou im Pfarrer a d Biire. Du heiligs Verdiene! Im Kurt heds zum Glück nüüt gee. Är isch weidli ufgstande und hed der Chessu, der Pämsu und ou im Pfarrer sini Bröue zämeramisiert. Dä aber, isch grad mid feischterer Myne i der Sakristei verschwunde. Die ältere Gläubige wo grad am Usegoh gse si, hei verchlüpft zrugg gluegt. D Chind hingäge hei das Unfgföu posslig gfunde und töu hei pfupft und gigeled. Dä unglücklech Kurt hed eim bigost chöne leid tue. Är isch a der nöchschte Minischtranteproob nümm erschine. Und der Franz grad ou nid. Ihm hei die cheibe latinische Gebättli nid wöue i Chopf ine. Däwä si mer nur no z dritt gsi: der Kari, der Geri und ig. Derby hei mer drüü Afänger d Muetproob no gar nid bestande. Die isch öis do aber uftreit worde, ehnder aus nis lieb gse isch.

Als erschte isch der Kari draachoo. Vor der nöchschte Proob hed der Mägu gseit mir söue aui emou ufe Fridhof öppis cho luege. Es isch säub grad e Gruft usghobe gsi für ne Grebt nöchscht Wuche. Derby si meischtens au Chnöche vo Toote vürechoo, wo scho vor mänge Johre ihri letschti Ruei gfunde hei. Der Mägu hed sälb mideme Stäcke imene Härdhuffe umegufered und ufeinisch e Tootechopf vöregrübled. Dä hed er im Kari häregstreckt und em befole: So, du nimmsch dä Schädu und leisch ne nach der Proob is Bychthüüsli! Capito? Der Kari isch nume baff dörtgstande und hed keis Wort fürebroocht. Uf au Fäu isch de aber spööter am Nomittag i der Chile fougendes passiert: Ab em vieri isch wie immer Bychtzyt gsi. Die zvorderscht im Bank vo den arme Sünder isch d Geissebüeu Lise gse. Si isch zerscht draachoo. Usgrächnet d Lise, die Chädere midem Chuderbürzi, wo d Buebe immer akeift hed, wenn si bi ihrem Ghütt uf der Allmänt verby gschuened si – zuegee die Sürmle hei d Lise ou eisder ghöuched, usgföppeled und ire Stei ufs Dach grüert. Der Vikar isch churz nach de Viere ytroffe und gradwägs im Bychthüüsli verschwunde. Dört hed er si lila Stola über d Schuetere gschlingged und nochhär durs Umhängli es Handzeiche gäh, das der erst armi Sünder chöni choo. Do stoht d Lise uf, louft mit stramme Schritt zum Bychthüüsli dure, schiebt der Vorhang ufd Syte und goht ine. Wo si im Dunkle abchnöiled und uf em Sinzel wott d Händ faute, längt si a öppis füechts,  arigs ane. Si luegt abe und gseht im Halbfeischtere e gförchtige Toteschädel. Vor Chlupf isch d Lise fasch gschmuech worde. Mideme luute Göiss isch si usem Bychtstuel gstürmt. Im glyche Momänt isch der Totechopf abem Bychtstuelsinzu drohled und hinder der Lise här gchrugeled. Die andere Bychter sie wie banned blybe hocke und hei nid gwahred was los isch. Und der Vikar im Bychthüüsli grad gar nid. D Lise aber isch chrydebleich us der Chile düüsed. Sie hed miseu gmeint es sig Mattäi am Letschte und der Lybhaftig sig hindere häär. Me hed spööter gmuggled im Dorf, d Lise sig drufabe ihrer Läbtig nie me go bychte. Dänked au, wie das es Gred gäh hed! Aber wäär ächt öpper uf die fromme Minischtrante choo als Übutäter? Nei ganz sicher nid. Ehnder uf eine vo de Tschuttibuebe!

Der nöchscht wo d Prüefig hed müese ablegge isch der Geri gsi. Ou är hed a der Maiandacht müese diene. Die hed eisder am haubi achti agfange. Im Geri si Ufgaab isch gsi, s Erschte, auso e Stund vor der Andacht, mid aune Glogge zlüüte statt mid nur einere, so wie süsch bimene Hochamt. I hädi das im fromme Geri ömu nie zuetroued, aber am nöchschte Mittwoch heds z Wange am zwänzg ab Sächsi miseeu afo schäue, bimbele und klänke, schöner nützti nüüt. Und vil Lüüt im Dorf hei derwäge zu de Fäischter usegluegt was ächt do los sig: „Jessis Mareie, isch öppis passiert? Tuets amänd Sturm lüüte? Isch es grosses Uwätter im choo“ hei si gwährweised?

Der Vikar isch gloub no nie so gleitig vom Pfarrhuus zur Chile ue gjaschted, drommis dure Fridhof dure. Und der Sigrist, dä Mauchli no nie so tifig vo der Haftled der geech Stutz zdurab trapped. Dunde achoo hed er grüüsli müese chyche und bärzed wie ne alte Mülibigger. Der Vikar wo als erschte ytroffen isch, hed stöufertig d Gloggen abgstellt. I der Chile und der Sakristei hei die beede aber niemer gfunde – kei Mönscheseel wyt und breit. Der Geri hed sich derwyle im Fridhof hinder de Thuyabäum versteckt. No me Rüngli, rächtzytig zur Maiandacht, isch dä Schlingu do unschuldig wie nes Lämmli derhär choo z loufe, d Händ i de Hosesäck und hed nüüt derglyche too. No lang nochetäne, hed sich der Sigrist fascht hindersinned wie ächt die Glogge heige chöne afo lüüte. Ischs ächt e technische Defäkt gsi? Oder isch sech öppe der Frey Bärtu cho üebe, wo am Daag vorhär gstorben isch?

Der letscht wo Prüefig hed müese absolviere bin ig gsi. Me hed gwüsst, dass der Sigrist näbeby no als Störmetzger unterwägs gsi isch. Do dermit hed er si gmiggrig Verdienscht chly chöne ufbessere. Eigetli hed er vöu meh wie ne Metzger usgseh als e Chilesigrist. Er isch e Chlyne und no ründer gse als der Vikar, aber eigetli e gschlachti Seel. Öppedie, wenn er kei Zyt gha hed vorhär hei zgoo, hed er si Metzgerlohn, e  Lammkeule, e Ring Würscht oder e Syte Späck churzum id Sakristei mitgnoh und dört i si Chaschte ghänkt. Au der Mässwy hed der Sigrist i sim Chaschte ufbewahred und derzue no ne Guttere Brönz. Sisch gloub nid so nes guets Versteck gsi, der Chaschte vom Sigrist für e Mässwy. Mir Minischtrante heinis nämli guet uskchönnt i däm Schaft und öppedie es Glesli ygschänkt nach der Andacht. Aber der Sigrist eben ou.

Sigs wies wöu, d Ufgaab wo mer der Mägu e Wuche spööter gstellt hed isch gse, s nöchscht Mol wenn der Sigrist e Broote oder weisiwas im Chaschte deponieri, dä Metzgerlohn go z stibitze. I ha nid gwüsst, söu i mi uf dä Streich yloo oder mini Minischtrantekarriere ufgäh. Aber a dere isch mer halt scho vöu glääge. Und me hed allertwäge ou keini tote Tier i der Sakristei, hani mis Gwüsse gschweigged. Und drum hani di nöchschti Glägeheit abpassed. Wo der Sigrist mou i der Chile hed müese go Cherzen uswächsle bin i weidli hindenume id Sakristei düüsseled. A sim Chaschte isch der Schlüssu gsteckt wie eisder. I ha ne ufbschlosse, dä Sack wo drininne ghanged isch abhänkt und s Chaschtetüürli wider süüferli zuegstoosse. Mis Härz hed poppered wie ne Dängelihammer. Jetz nur wägg vo do, hani dänkt und bi gleitig abghoue, us der Sakristei und zum Chileturm use, heizue. Zum Glück hed mi niemerts gsee bim Usechoo. Ussert es übuzytigs Marieheimfroueli wo mer ufem Fridhof erbchoo isch. Erscht deheime im Schöpfli hani der Sack uftoo und drygluegt: en usgnohne Chüngu isch dinne gse! Du heiligs Verdiene, wie isch am nöchschte Taag der Sigrist im Täber gsi! „Himusackernundesiech, mir hed öpper e Haas gstole“, hed er ghooped und poleeted. „Weisch du wärs gsi isch. Sägs, süsch chunsch id Höu!“. Aber i bi dööd gstande wie me sech ebe Ministrante vorstöut wo keis Wässerli chöi trüebe. Ha gseit: „Herr Sigrist, wie chöiter ou anneh, das eine vo de Ministrante so öppis wurd mache“. Der Sigrist hed buugered öppis grüüsligs und no lang gnietig nom Fleischdieb gsuecht. „Dä verfluemered Fötzuchaib verwütsch i de scho no“, hed er gfuttered. Aber dä Dieb hed er siner Läbtig nie usfindig gmacht. Nach der nöchste Minischtranteproob hei aber es paar Ygweihti i der Cheesgruebe ob der Allmänt es Füür gmacht und amene Spiess e feisse Haas bröötled. Und der Mägu hed mi freudig als Letschte vo de Minischtrantenovize i Klub ufgnoh.

Ekeine hed die Minischtranteprüefige drufabe je verroote. Usser ig. Natürli hani mi Sünd am übernöchschte Samschtig bychted. „Du muesch dä Chüngu zruggbringe“, hed mer der Pfarrer befole. „Tuet mer leid, Herr Pfarrer. Aber dää isch scho lang ranschima gässe“ hani reuig gantworted. I ha de Bychtvater i der Feischteri nid gseh durs Houzgitter. Aber i gloube i sim Gsicht es verschmeukts Lache wohrgnoo zha. „De bättisch haut zwänzg Ave Marie. Und mach das niemeh!“ hed er mer is Gwüsse gredt und mer d Absolution gäh.

Advertisements

Ein Gedanke zu „d Muetproob

  1. Liebe Markus ha fascht nüme chöne ufhöre läse. Spannend schön verzellt und durch eues
    dialäkt wertvoll. Dir es grosses Komplimänt. Rico

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s