d Muetproob

Die Gschicht isch fasch frei erfunde und Ähnlichkeite mid vorhandene Näme si rein zuefäuig. Vöu verwändeti Wörter us em Gäuerwörterbuech „as nüüt eso“ si hütt nümme gebrüüchlich.

Me setti meine, d Ministrante sige di frömmschte und ordligschte Buebe wos gid. I weis nid wies hütigtags isch, aber zu miner Jugendzyt agänds sächzger Johre, si die Altardiener – so hed mene ou no gseit – uf au Fäu e Rassubandi gse. Ehnder im Tüüfel ab em Chaare gheit, aus im Herrgott sim Gärtli gedeiht.

Afangs dritts Schueujohr hed me däizyt chöne Minischtrant wärde. Zäme mid vier andere vo miner Klass hani mi ou gmäudet. Nochem Schueuafang im Früehlig heimer amene Samschtig am eis müese aträtte zur Minischtranteproob. Under de Cheschtenebäum vor der Chile hei sich die Buebe bezyte ygfunde und auergattig Schabernack tribe, grumpussed und ghaleegered. D Neuling si vo den andere gmuschtered worde.  „Soso, dir weit auso Minischtrante wärde?“ hed der Mägu hochnääsig gseit. Er isch der äutischt gse vo dere Tschuppele und hed sich aus Hauptseebis ufgschpöut. „Und dass ders nume grad wüssed: es isch brüüchlig, das jede Nöi mues e Muetproob mache. Wär si bestohd, isch ufgnoh. Wär nid, cha wider hei, siner Mueter a Scheubezipfel go hange“. So hed er wyter schwadroniert vom Chilemüürli obenabe. „Und das blybt under öis, verschtande?“. S Chilewäägli zdoruuf isch jetz nämli i gsatzlige Schritt der Vikar Rahmer cho z loufe i siner Soutane. Dä popperig Pfarrherr isch zmeischt ganz e Gäbige gse. Mängisch hed er de liebe Chind gaar chöne vo sine Däfeli gäh. Aber handcherum hed er dene ungsinned au chöne Ohrfyge verteile, öppe wenn si gschwätzt hei i der Sundigsmäss.

Enewäg, i der Minischtranteproob hed der Vikar aui begrüesst und die Nöie wöukomme gheisse. Derno hed er für aui Mässe und Aläss i der nöchschte Woche d Minischtrante bestimmt. Nach dere Ämtliverteilig hei die äutere chöne go. Mir föif Novize hei no müese blybe. Der Vikar hed nis auerlei Konsine gäh und zletschtamänd no d Ufgab, bis zu der nöchschte Proob die erschte sächs latinische Värs vom Stufegebätt uswändig z lehre, agfange bim „ad Deum qui laetificat juventutem meam….“. Bis mer aui Gebättli chöne hei, si meer Nöie i der Maiandacht ygsetzt worde. Scho i der Wuche druuf isch der Kurt draachoo.

Dä isch am Mändig druuf zur Andacht aträtte. Är isch bäumig stouz gse, s erschste Mou dörfe e Minischtrantechutte zträäge. S isch rundwägs guet gange. Er isch uf der richtige Syte vom Pfaarer adächtig abchnöiled und hed au süsch aus rächt gmacht. Amänd heds ou gyged bim Wiehwasser gäh. Brav hed der Kurt im Pfaarer der durdränkt Pänsu häregha und isch em midem Chessu brav hindenoche däppeled. Dä hed der Pämsu hööch uf hin und här gschwunge und die Gläubige midem heilige Wasser bsägned. Die beede si scho uf em Wääg zrugg id Sakristei gse, wo der Kurt ungereinisch uf si Rock tschalped, stürchled und chopfsvoraa d Chorstäägen uf porzled. Im glyche Ougeblick isch der Wiewasserchessu zant Pämsu dervoogfloge – der Chessu mid luutem Getööse d Stäägen ab, der Pämsu im hööche Boge vou as gsaubte Houpt vom Pfaarer. Du heilige Bimbam! Im Kurt heds zum Glück nüüt gäh. Är isch weidli ufgstande und hed der Chessu, der Pämsu und ou im Pfarrer si Bröue zämeramisiert. Dä aber, isch gradwägs mid feischterer Myne i der Sakristei verschwunde. Die äutere Gläubige wo grad am Usegoh gse si, hei verchlüpft zrugg gluegt. D Chind hingäge hei das Ungföu posslig gfunde. Töu hei pfupft und gigeled. Dä unselig Kurt hed eim bigoscht chöne leid tue. Är isch a der nöchschte Minischtranteproob nümm erschine. Und der Fränzu ou nid. Ihm hei die cheibe latinische Gebättli nid wöue i Chopf ine. Däwä si mer nur no z dritt gsi: der Toni, der Geri und ig. Derby hei mir drüü Afänger d Muetproob gar noni bestande gha. Die isch öis do aber uftreit worde, ehnder ausnis lieb gse isch.

Als erschte isch der Toni draachoo. Vor der nöchschte Proob hed der Mägu befole, mir söue aui emou ufe Fridhof öppis cho luege. Es isch säub grad e Gruft usghobe gsi für ne Grebt nöchscht Wuche. Derby si meischtens ou Chnöche vo Toote vörechoo, wo scho vor mänge Johre ihri letschti Ruei gfunde hei. Dört hed der Mägu mideme Stäcke imene Härdhuffe umegufered und ufeinisch e Tootechopf vöregrübled. Dää hed er im Toni häregstreckt und em befole: „Sädoo, legg dä Schädu nach der Proob is Bychthüüsli! Capito?“ Der Toni isch nume baff döötgstande und hed keis Wort förebroocht. Uf au Fäu isch den aber spööter am Nomittag i der Chile fougendes passiert: Ab em vieri isch wie immer Bychtzyt gse. E ganzi Zilede Armsünder hei scho gwarted im Bychtbank. Die zvorderscht isch d Geissebüeu Lise gse. Usgrächnet d Lise, die Chädere midem Chuderbürzi, wo d Buebe immer akeift hed, wenn si bi ihrem Ghütt uf der Allmänt verby gschuened si. Zuegäh, die Sürmle hei d Lise ou eisder ghöuched, usgföppeled und ere Schtei ufs Dach grüert. Der Vikar isch churz nach de Viere ytroffe und gradwägs im Bychthüüsli verschwunde. Dört hed er si lila Schtola über d Schuetere gschlingged und nochhär durs Umhängli es Handzeiche gäh, der erscht Bychter chöni choo. Do schtoht d Lise uf, louft mit schtramme Schritt zum Bychthüüsli dure, schiebt der Vorhang ufd Syte und goht ine. Wo si im Dunkle abchnöiled und uf em Sinzu wott d Händ faute, längt si a öppis füechts,  arigs ane. Si luegt abe und gseht im Halbfeischtere e gförchtige Toteschädu. Vor Chlupf isch d Lise fasch gschmuech worde. Mideme luute Göiss isch si usem Bychtstuel gschtürmt. Im glyche Momänt isch der Totechopf abem Bychtschtuelsinzu drohled und hinder der Lise här gchrugeled. Die andere Bychter sie wie banned blybe hocke und hei nid gwahred was abgoht. Und der Vikar im Bychthüüsli grad gar nid. D Lise aber isch chrydebleich us der Chile düüsed. Sie hed miseeu gmeint es sig Mattäi am Letschte und der Lybhaftig sig hindere häär. Me hed spööter gmuggled im Dorf, d Lise sig drufabe ihrer Läbtig nie me go bychte. Dänked au, wie das es Gred gäh hed! Aber wäär ächt öpper uf die fromme Minischtrante choo als Übutäter? Bhüetis nei. Ehnder uf eine vo de Tschuttibuebe!

Der nöchscht wo d Prüefig hed müese ablegge isch der Geri gsi. Ou är hed a der Maiandacht müese diene. Die hed eisder am haubi achti agfange. Im Geri si Ufgaab isch gsi, s Erschte, auso e Stund vor der Andacht, mid aune Glogge zlüüte statt mid nur einere.  So wie bimene Hochamt. I hädi das im fromme Geri ömu nie zuetroued, aber am nöchschte Mittwoch heds z Wange am zwänzg ab Sächsi wohrhaftig afo schäue, bimbele und klänke, schöner nützti nüüt. Vöu Lüüt im Dorf hei derwäge d Fäischter ufgrisse, hei verstuunt usegluegt und sech gfrogt was ächt do los sig: „Jessis Mareie, isch öppis passiert? Tuets amänd Sturm lüüte? Isch es grosses Uwätter im choo“ hei si gwährweised?

Der Vikar isch gloub no nie so gleitig vom Pfarrhuus zur Chile ue gjaschted – drommis dure Fridhof und d Gräber dure. Und der Sigrischt isch mid sine drüü Zäntner no nie so tifig der gäch Haftled-Schtutz zdurab trapped. Dunde achoo hed er grüüsli müese chyche. Der Vikar wo aus erschte i der Sakrischtei ytroffen isch, hed tuttswit d Gloggen abgstöut. Do si die beede i der ganze Chile und ou um d Chile ume go sueche. Si hei aber niemerts gfunde – kei Mönscheseel wyt und breit. Der Geri aber, hed sich derwyle im Fridhof hinder de Thuyabäum verschteckt. No me Rüngli, rächtzytig zur Maiandacht, isch dä Schlingu do unschuldig wie nes Lämmli, d Händ i de Hoseseck, derhär choo z tschienggle und hed nüüt derglyche too. No lang nochetäne, hed sich der Sigrist schier hindersinned wie ächt die Glogge heige chöne afo lüüte. „Ischs ächt e technische Defäkt gsi? Oder isch sech öppe der Frey Bärtu cho üebe, wo am Daag vorhär gstorben isch?“, hed er siniert.

Der letscht wo Prüefig hed müese absolviere bin ig gsi. Aui hei gwüsst, dass der Sigrischt näbeby no als Störmetzger unterwägs gsi isch. Do dermit hed er si gmiggrig Verdienscht chly chöne ufbessere. Eigetli hed er vöu meh wie ne Metzger usgseh als wie ne Chilesigrischt. Er isch e Chlyne und no dicker gse als der Vikar, aber im Grund gnoo e gschlachti Seel. Öppedie, wenn er kei Zyt gha hed vorhär no hei zgoo, hed er si Metzgerlohn, e Ring Würscht, e Späcksyte oder weisiwas, churzum id Sakristei mitgnoh und dört i si Chaschte ghänkt. Ou der Mässwy hed der Sigrischt i sim Chaschte ufbewahred und derzue ne Guttere Brönz. Sisch säub nid würkli es guets Versteck gse, der Chaschte vom Sigrist für e Mässwy. Mir Minischtrante heinis nämli guet uskchönnt i däm Schaft und öppedie es Glesli ygschänkt nach der Andacht. Der Sigrist aber ou.

Sigs wies wöu, d Ufgaab wo mer der Mägu e Wuche schpööter gstöut hed isch gse, s nöchscht Mou, wenn der Sigrist e Sack Fleisch töi i sim Spind deponiere, dä Metzgerlohn go z stibitze. I ha nid gwüsst, söu i mi uf dä Streich yloo oder mini Minischtrantekarriere ufgäh. Aber a dere isch mer haut scho vöu glääge. Und me hed auertwäge ou keini tote Tier i der Sakrischtei, hani mis Gwüsse gschweigged. Und drum hani di nöchschti Glägeheit abpassed. Wo der Sigrischt i der Chile isch go Cherzen uswächsle bin i weidli hindenume id Sakristei düüsseled. A sim Chaschte isch der Schlüssu gsteckt wie gäng. I ha ne ufbschlosse, dä Sack drininne abhänkt und s Chaschtetüürli wider süüferli zuegschtoosse. Mis Härz hed poppered wie ne Dängelihammer. Jetz nume wägg vo do hani dänkt und bi gleitig abghoue. Us der Sakrischtei use und dure Fridhof heizue. Ussert eme übelzytige Mariaheimfroueli hed mi zum guete Glück niemerts gsee. Erscht deheime im Schöpfli hani der Sack uftoo und drygluegt: e Chüngu isch bigopp drininne gse! Ghüüted und usgnoo. Herrjere! Wie isch am nöchschte Daag der Sigrist im Täber gse! „Himusackernundesiech, mir hed öpper e Haas gstole“, hed er ghooped und poleeted. „Weisch wärs gsi isch? Sägs, süsch chunsch id Höu!“. Aber i bi dööd gstande wie me sech ebe Minischtrante vorstöut wo keis Wässerli chöi trüebe. Ha gseit: „Herr Sigrischt, wie chöiter ou annäh, das eine vo de Minischtrante so öppis wurd mache“. Der Sigrist hed buugered öppis grüüsligs und no lang gnietig nom Fleischdieb gsuecht. „Dä verfluemered Fötzuchaib verwütsch i scho no“, hed er gfuttered. Aber dä Dieb hed er siner Läbtig nie usfindig gmacht. Nach der nöchschte Minischtranteproob hei aber es paar Buebe i der Cheesgruebe ob der Allmänt es Füür gmacht und amene Spiess e feisse Haas bröötled. Und der Mägu hed mi fröidig als Letschte vo de Minischtrantenovize i Klub ufgnoh.

Ekeine hed die Minischtranteprüefige drufabe je usbroocht. Usser ig. Natürli hani mi Sünd am übernöchschte Samschtig bychted. „Du muesch dä Chüngu zruggbringe“, hed mer der Pfarrer befole. „Tuet mer leid, Herr Pfarrer. Aber dää isch scho lang gässe – ranschima“ hani reuig gantworted. I ha de Bychtvater i der Feischteri nid gseh durs Houzgitter. Aber i gloube i sim Gsicht es verschmeukts Lache wohrgnoo zha. „De bättisch haut zwänzg Ave Marie. Und mach das niemeh!“ hed er mer is Gwüsse gredt und mer d Absolution gäh.

Advertisements

Ein Gedanke zu „d Muetproob

  1. Liebe Markus ha fascht nüme chöne ufhöre läse. Spannend schön verzellt und durch eues
    dialäkt wertvoll. Dir es grosses Komplimänt. Rico

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s