Zwöi gföhrlechi Pfadilagererläbnis

pfadiMir heis ame schier nid chöne erplange, s Sommerlager vo der Wangner Pfadi. Zu sälber Zyt heds für mängs Chind ekei anderi Ferie gäh ewägg vo deheime, als öppe nes Schuel- oder Vereinslager. Für deini, wo der Vater chly meh verdient hed, vlecht es paar Tääg is Tessin, ufe Haslibärg oder süsch neume häre i der Schwyz.
Vo Ferie im Ussland hei mer nur chöne troume. Das isch sälmol nur für die mehbessere Lüüt gsi. Drum hei mir Pfader öis so gfreut ufs zwöiwöchige Sommerlager. Vo villne schöne und unvergässliche Lagererläbnis mani mi bsunders guet no a zwöi erinnere. Wohl drum, will s eigentli beed läbesgföhrli gsi si, was mir Buebe aber i öiser jugedliche Arglosigkeit meh als es Abentüür erläbt hei.

S erschte hed sich imene Pfadilager in Morgarte am Ägerisee zuetreit. Als in allem si mer dänk öppe zwöi Dotze Teilnämer gsi, zmeist Buebe im Primarschuelalter und es paar älteri Rover und Füehrer. Für dörthäre z choo si mer mit der Isebahn bis uf Zug gfahre – dritti Klass natürli. Vo Zug isch no bis 1955 es Strossebähnli bis uf Oberägeri ufe grattered. Und vo dört ewägg si mer die föif Kilometer bis uf Morgarte gschuened. Es si währli no tolli Zyte gsi für Jungi, deismol agänds füfzger Johr. E fasch no intakti Natur, unverbouti Dörfer und weeni Verchehr. Derfür heimer no kei Färnseh, keis Händy und kei Computer gha. 42 Franke, sövel hed s Lager gchoschted, vierzäh Tääg mit Zugbillie, Choscht und Loschy, notabene. Aber d Übernachtig hed jo nüüt gchostet. Und vil Ässware, wie Gaggo und Gonfi, hei mer pfadifründliche Fabrigge billig abgläscheled. Au hei grosszügegi Pfadieltere öppen e Schüblig oder es Dessärt spändiert. Trotzdäm hei nid alli dä Betrag chöne zahle. Dene isch aber vo guete Seele im Dorf gholfe worde, dermit si au hei chöne goh.

Die erschte zwe Tääg ischs Lager ufboued worde. Zerscht d Zält, demit scho mol Maa und Usrüschtig im Trochne gsi si. Wyters, e bäumige Lagerygang, gar mideme Briefchaschte, e gäbegi Chuchi für as au bi Räge e feini Ärps mid Saagosuppe oder Fotzelschnitte ufe Tisch choo si und nid zletscht e Latrine wome nid hidertsi is Loch abetrooled isch. E Lagerfüürplatz  und e Fahneschtange für e Fahneufzug all Morge mit grossem Trompete-Tütüü-Tatää hed auf nid dörfe fähle.

I somene Lager hei die Buebe alles chöne awände wos durs Johr i de Höck und Üebige glehrt hei zum i der Natur usse z läbe, vo Charteläse bis Erschti Hilf leiste.  Gwäsche hei mer nis im See und wenns nid Chatze ghagled hed, jede Tag baaded und mängisch au es paar Läugeli gfisched wo nochhär i der Pfanne glanded si mit Chöpf und Grööt.

Uf em Programm isch au e zwöitägigi Wahlfahrt uf Eisidle gschtande mid zwänzg Kilometer tschienggle ei Wääg und a eim Taag heimer Frondienst gleischted, si amene Gemeinswääg noche go Haselstrüüch usrüüte. Zu jedem Lager hed am Sunntig au e zünftigi Lagerchilbi ghört, mit Chneble, Cheigle, Fläschefische und derglyche und ere Olympiade mit Steistosse, Sackgumpe, Seilizieh und no wytere Spiili.

Zooben aber, si mir alli ums Lagerfüür ghocked, hei gschnoregygeled und trommeled, Gitarre gspilt und derzue Lieder gsunge: Pfadi-, Lumpe- und Landsknächtliedli und zletscht no s Beresinalied. Derzue hei mer Produktione und Tänz ufgfüert und possligi Sprüch gschmättered, so wie dä:

Allewiwo Alleweiwo Allewiwo Weiwo Wum
Widluff Widiluff Widi Puda Widi Pest
Widi Wan Widiwan Widi Luff Luff Luff

Und öppedie simer bis spoot i der Nacht im Gras glääge und hei sinnend as schynige Himmelszält uegluegt, hei der Gross Bär und der Polarschtärn gsuecht, de Muheim und Chuze zueglost und der Nachtigall wo ei ärdeschöni Melodie nach der andere trällered hed.

Aber jetzt zu däm Erläbnis: Gäges Änd vom Lager isch sozäge als eine vo de Höhepünkt e Waalfischjagd ufem See agseit gsi. Do derzue si drüü alti Ruederbootli organisiert worde, für jedes Fähnli, also für öppe sächs Buebe, eis. Scho vormittags hei es paar Rover mid somene Schiffli es Ländtiholztreem ufe See usegschleikt. Das hei si vorhär agmooled wie ne Waal. Es isch drum gange, dä Waal ufzschpüüre und mit emene Speer z harpuniere. Wo de mir Buebe aber am Nomittag id Schiffli gstige si, isch über Unterägeri dunkels Gwülch ufzoge als chiems cho wättere. Eigetli hätti zu sälbem Zytpunkt der Lagerleiter das Abentüür selle abbräche. Umsomeh als vil vo öis Pfadi, so wien ig, nid hei chöne schwümme.  Woni spöter sälber Pfadiführer worde bi, hed mer der Pony, mi Vorgänger mol gseit: Wenn einisch öppis agseit hesch, muesch es au durezieh! Nach däm Leitsatz, hed er au dört ghandled.

Einewäg: Chuum si mer öppe hundert Meter uf e See use gruedered, heds afo Wälle gee. Zerscht no chlyneri, wo d Schiffli zum Gaudi vo öis Buebe luschtig hei lo uf und ab gundle. Der Waal isch aber no niene uuftaucht und so heimer wyter gruedered wie öisi Kamerade i Sichtdistanz uf den andere Bootli. Der Himmel isch derwyle eister wie feischterer worde und d Wälle hööcher. So hööch, dass si nangernoo gutschwys übere Bug is Schiffli gschwapped si und die Waalfischjäger nassi Füess überchoo hei. Eine hed jetzt müese Wasser schöpfe midere lääre Konsärvebüchs wo zum Glück im Bootli gläägen isch. Es isch aber meh Wasser is Bootli drunge as dä hed chöne useschöpfe. Disi hei drum mit de Händ und allne verfüegbare Behälf gsuecht däm astygende Wasser Herr z wärde. Derwyle hei ihnere zwee abwäschsligswys gruedered. Zu allem ane, heds ufeinisch au no afo rägne. Und welewäg! Wie us Mälchtere und Bränte heds obenabe gschütted und gchutted wie lätz. Und überem See hed jetz es grüüsligs Uwätter gwüeted mit Blitz und Donner as nüüt eso.

Mir si chuum me fürsi choo gäge dä chreftig Sturm. Umcheere häde mer aber au nümm chöne. Mir hei erchönnt, das mir jetzt au nid eifach dörfe im Ufer zue fahre, z tromis zu de grosse Wälle. Die hätte süsch das halb mid Wasser gfüllte Schiffli zwyfellos umkipped. Wieso weis i nümm, aber mer hei do jedefalls s Richtige gmacht, hei e chly schreeg gäge d Wälle im Ufer zuegstüüred und so ischs nis glunge, däm nodisnoo nöcher zchoo.

Dööd, me seit em s Naas, heds scho sälbmol es paar Feriehüüsli am Ufer gha. D Bsitzer vo dene Hüüsli si vorusse gstande und hei scho vo wytem d Händ verrüert. Si hei gseh, das mir in Seenot si und hei däm Gschehnis hilflos müese zueluege. Mit letschter Chraft und pflotschnass hei mir do äntlige s Ufer erreicht. Und glücklicherwys die andere zwöi Schiffli au. Am Ufer heinis d Hüüslilüüt in Empfang gnoo. Aber nid öppe fründli mit Wolledechene, Tee und Chrömli. Nei bhüetis: „dir Toorebuebe! dir Düpple! dir verantworigslose Löucheibi asder sit“ und anderi Schlötterlig hei si öis aghänkt. Gmeint hei si dermit aber vor allem öisi Füehrer. Wie gschlagni Hünd simer a dene Lüüt verbydiched und Morgarte zue abzottled. D Schiffli hei mer abunde anere hilmige Stell und erst am andere Tag zrugg gruedered.

Si isch dermit ohni Schäde a Lyb und Läbe usgange, die Waalfischjagd. Usser das vlicht der eint oder ander hed müese de Chräie rüefe. I was für ne Gfohr mir würkli gsi si, han ig und mini Kamerade sälbmol nid wohrgnoo und das Erläbnis unter Abentüür abbueched. Sicher aber hei mer derby glehrt, dass me mit gueter Kameradschaft au schwierigi Situatione cha meischtere. Hüt fahr i mid öisem Schiff uf em Zürichsee weidli ine Hafe, wenn es Gwitter ufchunnt. Amänd isch das d Lektion vo däm Vorfall, wo sich sithär i mim Unterbewusstsy yprägt hed!

S andere Ereignis hed sich es paar Johr drufabe imene Sommerlager z Villeneuve am Gänfersee zuetreit. S Lager hed amene schöne Plätzli am See zwüschem Städtli Villeneuve und em Rhonelido stattgfunde. S hed dört e schöne Sandschtrand und me cha wyt i See use loufe. I weis no, dass sälb der Trinkler Fredu bim bade ine Büchsedeckel tschalpped isch. Ufeme Leiterwäägeli hei mer ne tifig is Städtli übere gchaared zum Dokter. Dä hed däm Pächvogel die wüeschti Schnattere mides paar Fäde zämegschnurpft. Aber süsch heds i all de Johre won ig bi der Pfadi gsi bi, gottlob kei grösseri Unfäll gee, wo hei müese verarzted wärde. Erstuunlich, weme bedänkt, was mer alles für gwogti Sache gmacht hei. Abseile und höhleforsche id der Bäärehöhli uf em Homberg und der Heidechuchi im Born byspilswis. Aber das gäbti en anderi Gschicht.

Jetz aber zu dere: Als eine vo de Marchschtei vom Lager isch das Mol e Beschtygig vom 2170 Meter höche Grammont uf em Programm gsi. Dä markanti Bärg gseht me vo wytem vo Montreux oder Vevey uus. Er isch eis vo de Liebligssujet vom Moler Ferdinand Hodler gsi.

Jetz weis men aber: weme z Bärg will, mues me bizyte us de Fädere. Eigedli hätte mer am sächsi sellen ufsy. Aber dummerwys isch juscht a däm Tag niemer vo dene Wangnerpfadi uufgwached um Tagwach z mache und es isch öppe elfi worde, bis die Schar nacheme spoote Morgenässe mit Gaggo, Brot und Vierfruchtgonfi bereit zum Abmarsch gsi isch. Unkümmered simer de losmarschiert: „Wenn wir erklimmen, sonnige Höhen, klettern dem Gipfelkreuz zu. In unseren Herzen, brennt eine Sehnsucht, die lässt uns nimmer in Ruh“ heds us zwänzg Buebekehle tönt der Feldwääg us. Am idillische Lac de Tanay hei mir am Nomittag der erst Halt gmacht und is mit Tee, gchochten Eier, Chäs und Brot verpflegt. Vo dört ischs aber no e wyte, gääche Wääg gsi ufe Grammot ue. I mag mi no guet bsinne: womer uf der Alp underem Gipfel achoo si, ischs scho spoote Nomittag gsi. Der Alphirt hed is uf Chuderwältsch gfrogd, wöhäre mir den um Himmelswille um die Zyt no welle. Uf em Grammot gäbs nüüt zum übernachte. Aber au dasmol hed der Lagerleiter Pony si Plan partu wele durestiere und befole wyter z marschiere. Ufem Grammot obe de äntlige achoo, isch derwile d Sunne überem Gänfersee scho töif am Himmel gstande! Aber das hed öis weeni kümmered. Was isch das für en Uussicht gse dört obe! Wyt unde der Gänfersee und Saint-Gingolph, uf der andere Syte s Montblancmassiv. Und eine hed es Lied agschtimmt: “Lueged vo Bärge und Tal, flieht scho der Sunnestrahl“. Wie hed das passt dörthäre! Nachere churze Rascht simer uufprotzed. Der schwääri Ufschtyg isch vergässe gsi ob öisne erhabne Gfühl ufem Gipfel. Juchzend hei mir jetz mit flotte Schritt der Wääg z durab i Agriff gno, verby a Matte mid blüeiende Alperoose, Männertreu und Enzian. Und ufeme färne Felsvorsprung heimer im Ooebliecht es paar Gämsi gsichted wo nis wachsam noogäuged hei.

Wo s hed afo ydunkle si mer dänk öppe halb dunde gsi. Aber dört hei mer ufeinisch kei Wäg me gfunde nidsi: Vor öis nur no e gäächi Steirisi, es felsigs Guluar z durab. Mer hei kei anderi Wahl gha. Also simer gredi über die stotzig Dschabändi abe gchlädered, zmeist ufem Hosefüdli oder hingertsi zbüüchlige und uf de Chneune, das mer nis hei chöne hebe a Felsblöck, Grasbüschel und Gschtrüpp. Immer wider hed eine e Steischlag uusglöst und dene undedra müese zuerüefe: „Obacht Schtei!“. Aber chasch de uf d Schtei ufpasse, wenn nüüt me gseesch! S isch nämli inzwüsche feischter worde und nur der Mond hednis der Wääg zünded. Taschepfunsle hei mer keini binis gha. Heijo, s hed doch keine dermit grächned, das mer e Nachtwanderig unternäi. Es hed nis dunkt, dä halsbrächerisch Abschtieg nähm kes Änd. Derby isch mängs unfeins Chraftwort gfalle und gjommered worde, wenn wider eine der Chnode verwirsed, amene Fels e Plätzab gmacht oder amene Dornegstrüüch s Gsicht verchräbled hed.

D Chile vo Saint-Gingolph hed grad zölfi gschlaage, wo das Wangner Pfaditrüppli im Städtli ymarschiert oder säge mer besser, möltsch und mauch wie d Burbakiarmee derhär z humple cho isch.  Die zwöi Bringste hei nüme möge loufe. Die stärchere Rover hei si drum uf der letzschte Strecki uf em Buggel treit. Z Saint-Gingolph hed is d Stroos gradwägs a Zoll häregfüert. Dört hei d Zöllner nur der Chopf gschüttled. Me heb öis scho bim Ynachte mid Fäldstächer beobachted, hei si gseit und mer sige streckewys z Frankrych ähne der Bärg z durab choo. Büesst si mer wägedäm aber nid worde. Im Gägeteil, di fründliche Zöllner hei gseh i was füreme erbärmliche Zuestand mir derhär cho si. Wo sie vernoh hei, das mer no öppe sächs Kilometer zrugg zum Lagerplatz müese tipple znacht am Zölfi, hei die midnis Verbarme gha! Si hei drum alli Autofahrer wo vo Frankrych här über d Gränze cho si gfrooged, öb si nid würde nes paar „Eclaireurs“ mitneh. So hed me früener de Pfadi uf wältsch gseit. Däizyt zmitts ir Nacht, isch dööd aber nur so all zäh Minute nes Outo cho zfahre. Und so ischs morgen am zwöi worde bis die ganzi Blootere verfrachted und zletschtamänd wider deheim im Lager ytroffe si. Dört heds no e heisse Tee gäh und öppis z manfe, bevor mer äntlige i öisi Schloofsäck gschloffe und ine töife Schloof gfalle si.

Das isch‘s andere gföhrliche Erläbnis gsi i miner Pfadizyt, wo zum guete Glück glimpflig abgloffen isch. Der Heilig St. Georg, Schutzpatron vo der Pfadi hed wohl sini schützend Hand über öis Buebe gha!

Allzeit bereit!

P.S. ….und vilecht isch jo das Erläbnis au der Grund, wiso mini Frou fasch immer elei muess go wandere. Ha möglicherwys für mi Läbtig e Wanderphobie igfange sälbmol!

Advertisements

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s