D Maiandacht

 Mundartversion der Geschichte von Markus Husy und Heinz Hodel
Äntlige si si verby gsi, die trüebe, chüele Aprilletääg. Der Wonnemoned Mai hed agfange und dermit isch zgrächtem der Früelig choo. I allne Gärte hei d Meieriesli, d Tulpe und der Flider blüeit und d Obschtbäum uf de saftig grüene Matte hei sich i ihrer schönschte Bluescht darbotte. D Vögel hei gsunge und zwitschered i de höchschte Tööne und im Baan hed der Gugger nid welle ufhööre rüefe.

Vor es paar Hüüser won es hübsches Meitschi zwänzgi worden isch und ufem Dorfplatz si Maitannli gstande, d Dolder mid bunte Sydebändeli gschmückt.  D Stäcklibuebe hei si i der Nacht dört uufgstellt. So hed me früener de Chnabe gseit, wo volljährig worde si und si hei müese go stelle für s Militär.

Für e Franz aber, hed es nöis Schueljohr agfange. Der Lehrer Saladin hed de Schüeler vo der sächste Klass uftreit en Ufsatz z schriibe zum Thema „Der Frühling kommt“. Derwyle si alli flyssig am Schriibe gsi. Numme der Franz hed usem Fäischter gluegt. Er hed wider das arige Gfühl gschpürt, wo sich letschthi immer wider i sim Körper usbreited hed. Es Gfühl, wo ne ganz durenand brocht hed. Immer wieder isch si Blick bi däm bhäbige Buurehuus bliibe hange,  sälb im Chlydorf am Waldrand ähne. Will dört isch d Ursach deheime gsi vo sine Sommervögel im Buuch. D Ruth, e Föiftklässlere. Das Meitschi wo nem zid Taage nümm usem Chopf gangen isch und er eisder hed gsuecht z erblicke – i der Znüünipause, ufem Schuelhof, ufem Schuelwääg oder am Sundig i der Chilche. D Ruth hed zwar der Franz fründli grüesst und hed em zueglächled, wenn sech die zwöi erbchoo si, aber er isch eifach z schüüch gsi si azhaue.

„Franz! zellsch d Vögel? Wenn wotsch äntli afe schriibe?“ Däwä hed der Lehrer der Sächstklässler ufeinisch us sine Täum use grisse. Au bim Znacht zoobe deheim isch der Mueter ufgfalle das öppis mit däm Bueb nid gschtumme hed. Er hed fasch nüüt mögen ässe vo däm Schnitz und Drunder woner doch süsch so gärn gha hed. Und gredt hed er au chuum es Wort. Erscht wo d Chileglogge hei afo zämelüüte, isch der Franz wider verwached und vom Stuehl uufgfahre. „Mueter i goo hüt i d Maiandacht“ hed er akünded. Er hed si gfreut uf das Ritual wo däizyt im Moned Mai jede Wärchtig stattgfunde hed. Süsch hätti der Franz d Mueter nid welle go frooge, öb er am halbi achti znacht no dörf is Dorf füre. Und der Ätti grad gar nid. Für i d Maiandacht hed er dergäge nid müese bittibätti mache. Die hed scho sini Mueter gärn bsuecht als Chind. Aber sini Vorfreud hed nid de Gebätt und zäh Ave Maria golte. Ehnder no der Gschicht vo Lourdes, wo der Vikar Rahmer nochedee vorglääse hed. Nenei, sini Vorfreud isch vil meh die gse, vilecht d Ruth z gseh i der Chilche. Wird si ächt au dört sy, hed er si kümmered?

„Chunsch de nach der Andacht weidli hei Bueb!“ hed em d Mueter nochegrüeft, woner s Gartetürli hinder sich zuegschlage hed. „Scho guet Mueter“ hed er umegäh, isch uf si Göppel gschtige und im Garacho s Dorf zdurab Richtig Chilche gfreesed. S hed grad verlüüted, wo der Franz eberächt die schweeri Chilchetüre hinder sich zuegschtosse hed. Wie die andere Andachtsbsuecher, isch er hindenume im rächte Chileschiff zuegstüüred. Dörthii, wo d Maiandacht stattgfunde hed, vorem alte Sytenaltar. D Chind si vorne ghocked, die Ältere hindedra. Die vorderschte Bänk hei aber gwahntlig d Chind vom Chlydorf beleit, die wo ähne am Dorfbach, der Dünnere, deheime gsi si. D Chind vom Grossdorf, wo d Unterdörfler öppedie usgföppeled hei, si wyter hinde ghocked. Die hei sich nämli mängisch ybilded, si sige die Mehbessere.

Der Franz hed grad wele i eine vo de Oberdörflerbänk ybiege, woner zwee Bänk wyter vorne d Ruth gwahred. Rächts näbedraa d Gabi iiri Fründin. Aber der Platz uf der lingge Syte vo der Ruth, dä isch no frei gsi. Ganz verschtöbered isch er e Mömänt bliibe stoh und hed nid gwüsst was mache. Jetz oder nie, isch‘s em dure Chopf gschosse. Aber äb sis Hirni hed chöne bestimme, hed si Buuch bereits entschide gha. Und scho isch er näbe siner heimliche Liebi ufs Bänkli gchneuled. Hindedra, uf den Oberdörflerbänk hei d Chind prompt inand afo zuechüschele: „Hesch das gseh?“, „was isch ächt i dää inegfahre“. Und der Fritz, si Klassegspahne hed gpotted: „Der Fränzu hocked zu de Wyber äne, und derzue no näbene Chlydörflere“! Aber der Franz isch z verwirrt gsi um die Bemerkige z beachte. Es isch em fascht trümmlig worde vor Ufregig und sis Härz hed poppered wie ne Dängelihammer.

Dass der Vikar und d Chilelüüt hei afo bätte, hed der Franz chuum gwahred. Er isch gfange gsi vo der Nööchi vo sim Schwarm. Immer wider hed er müese zuenere übere glüüssle. Er hed ihri glänzige, cheschtenefarbige Hoor bestuuned wo d Ruth mit roote Mäscheli zu zwöi Zöpfli bunde hed, ihres Stupsnäsli mid de Loubfläcke, ihre glitzerige Ohreglänggeli, ihri  blüemeledi Bluuse, eifach alles vo Chopf bis zu de wysse Chneusocke und Sambaschüeli. I sim Chopf hed si Puls ghämmered. Für ne Momänt ischs em fasch schwarz worde vor den Ouge und er hed sich müese heben a der Sitzbankkante. Derby hed er mid siner Hand ungwollt en anderi gstreipft,  wo ou uf der Bankkante abgstützt gsi isch. Wie elektrisiert hed er syni welle wäggzieh. Aber e rätselhafti Chraft hed en wie banned. Do hed er gfüelt, wie sich die warmi Meitschihand gäge sini presst. Ganz verschtuuned hed er si Chopf e chly umedräit und us den Ougewinkel gradwägs i zwöi Rehouge gluegt wo ne aglächled hei. Der Franz isch im sibete Himmel gsi. Er hed völlig vergässe, das er eigentli i der Maiandacht gsi isch.

„Interessiert dee die Gschicht nid Franz? Süsch chasch jo heigoo“. Es isch der Vikar Rahmer gsi, wone mid dere Bemerkig useme wohre Troum grisse hed. Der Franz isch füürrot worde im Gsicht und hed duuch der Chopf yzoge. Er wär am liebschte im Bode versunke. Der Vikar hed sini Gschicht unterbroche und ihn vor allne zgrächtgwise. So ne Blamage! Und das vor sine Klassekollege und villne andere Lüüt wone könnt hei. Und zu allem ane no vor der Ruth, siner Abättete! Jetz, wo sich alles ungereinisch so schön ygfädled hed. Was wird si ächt dänke?

Derwyle isch die Gschicht fertig verzellt und d Andacht fasch z Änd gsi, wone  öpper am Eermel zupft: „Gseh di nochhär no vorusse?“ hed em d Ruth is Ohr küscheled,  so dass zringsum niemer hed möge ghöre. Der Franz isch gsi wie vom Blitz troffe. Er hed vor Glück fascht nümme chöne mitsinge bim Schlusslied vo der Andacht. Derby ischs doch sis Lieblingslied gsi: „Lobe den Herren der mächtige König der Ehren“. Aber was isch scho nes schöns Chilelied gsi gägen en Yladig vomene härzige Meitschi zumene gheimnisvolle Träffe. Er isch schier vergibled, bis der Vikar äntli mid em Wiehwasserpämsel verby cho isch und dermit d Andacht mit „gelobt sei Jesus Christus“ beänded hed.

Der Franz isch eine vo de letschte gsi wo sich am Wiewasserbecki bekrüüziged hei. Woner vor d Chilen use choo isch, hei sich die meischte Chind scho s Chilegässli uf und ab ufe Heiwääg gmacht und alli andere ou. Nervös isch er uf em Chilemüürli hin und här gstifled. D Ruth hed er aber niene gseh. Nur d Gabi, ihri Fründin isch schynbar unbeteiligt under der Stroosselampe gstande, als gieng si alles nüüt a. Die hed er jetz zletscht welle frooge wo d Ruth sig. I däm Momänt hed aber d Gabi mid der Hand zum andere Ändi vo der Chilche düüted und im Franz mid em Chopf zuegnickt. Der Franz hed die Geschte sofort verschtande und si erwartigsvoll ufe Wääg gmacht, am Fridhof verby. S Chilezyt hed halbi nüüni gschlage und es hed scho afe ydunkle. Der Franz isch no nie eleini so spoot sälb dure gloufe und es hed en chly tschudered der Rüggen ab.  Aber d Erwartig, d Ruth z träffe, hed en alli Forcht lo vergässe, wo ne churz hed welle überchoo.

Dört, e Schatte a der Wand vom Gloggeturm. Es isch d Ruth gsi, wone ungeduldig erwartet hed. „Hesch di fescht ufgregt übere Vikar, hed si teilnahmsvoll frogt. „So ne Gemeinling. Wurd gschider ufhöre Täfeli sugge und e chly abnäh!“, hed sich der Franz eryfered und isch näb der Ruth a Chileturm glehned. „He, vergiss es eifach“, hed si ne tröschted und wohlgsinnt zuenem ufegluegt. Wortlos hed si sini Hand gnoh. Der Franz hed nümme gwüsst was tue und sääge. Es Wonnegfüel isch dur si Körper gruusched. „Hesch mi öppis welle frooge“, seit do d Ruth. „Joo scho lang. Öb du wetsch mi Schatz sy?“ frogt der Franz. „Jo gärn du Oschterhaas!“ hed em d Ruth neckisch gantworted. De si beedi es Wyli so doogstande, händlihebend, ohni es wyters Wort z sääge. Sie hei die Zwöisamkeit gnosse und das wohlige Gfühl wo beed durchflueted hed. Do isch d Ruth ufeinisch ganz nooch zum Franz häre, hed gständerled, der Chopf ufgha und däm e zarte Schmutz uf d Backe gäh. „Mir gsehnd öis gly wider, abgmacht?“ hed si gseit und isch tifig zrugg zu ihrer Fründin Gabi grönnt wo no immer uf si gwarted hed. Der Franz isch wie glehmt bliibe stoh, d Hand uf em heisse Punkt uf siner Backe, wo d Ruth ihn grad küsst hed. Der erschti Kuss woner vomene Meitschi überchoo hed. Vo siner Ruth! Sis Härz isch fasch versprunge vor Fröid. Jetz ischs em völlig egal gsi, wenn sini Eltere öppis vo däm piinleche Zwüschefall i der Chile vernuhmte. Was hed em jetz no chöne passiere? D Ruth isch jetzt si Schuelschatz gsi. Schnäll isch er zu sim Velo gloufe, hed sich ufe Sattel gschwunge und isch pfyfend heizue gradled, inere hoffnigsvolle Zuekunft ergäge.

Advertisements

Ein Gedanke zu „D Maiandacht

  1. Eine reizende Liebesgeschichte von damals. Um Mundart besser lesen zu können, muss ich versuchen, sie nachzusprechen. Dann ist sie aber gut lesbar, auch wenn ich einen anderen Dialekt spreche (Züridütsch)

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s